Categorieën
poetry spokenword

Schermtijd

Schermtijd – Steven Koerts – Live vanuit het I-Punt De Waag

Schermtijd – (ORIGINELE TEKST)

Laat op de avond klaar met werken. 
Ik ben nog niet klaar ik wil verder. 
Ik pak mijn telefoon begin met scrollen, terwijl ik verdwaal in de gedachten van mijn eigen 
verhaal. 
Swipend door mijn story, leg ik mijn gedachten vast digitaal.
Uren, schrijven gaan voorbij, maar ik wil meer kwijt. 
Mijn woorden lijken te verdwijnen in mijn schermtijd. 
Is er iemand die hier online naar mij luistert? 
Of schreeuw ik mijn verhaal ergens in het duister? 
Ook al lijkt al die moeite die je doet zinloos.
Hoopvol begin ik aan mijn volgende zin.
Een verhaal is een gezamenlijke passie.
Waargebeurd of fake news fictie. 
Post je story op je gram, zodat die op je feed verdwijnt. 
De past er nog wel bij op die eindeloze tijdlijn. 
Mijn gevoel blijft dat mijn story tussen de anderen verdwijnt. 
Want je kunt lang wachten tot je Insta in de krant verschijnt. 

Ik wil meer bereiken met mijn verhaal. 
Ik wil verder reiken met mijn verhaal. 
Ik wil meer vertellen met mijn eigen taal. 
Zonder dat ik in mijn eigen woorden verdwaal. 
Minder uren spenderen in het digitale. 
Een like en een follow is niks meer speciaals.
Er staan al 12 uren op mijn schermtijd. 
Als die telefoon nu crashed ben ik al mijn teksten kwijt. 
Ik doe mijn beeldscherm uit en alles wordt zwart. 
Ik kijk in een donkere leegte gescheiden door een barst. 
In mijn spiegelbeeld kijk ik in het duister, maar met het scherm uit is er in mijn hoofd meer 
licht.
En ik ben nu al vergeten welk verhaal net op mijn scherm werd belicht.
Het internet is maar tijdelijk. 
Die tijdlijn net zo verleidelijk. 
Ik wil meer, ik wil meer, ik wil rennen, ik wil verder. 
Ik wil dat mijn story verder komt dan mijn beeldscherm. 

Ik wil een verhaal maken dat raakt. 
Ik wil het woord zetten bij de daad. 
Dat langer leeft dan in mijn tijdlijn. 
Zonder dat het in het nieuws verdwijnt. 
Ik wil met mijn verhaal in het licht schijnen. 
Woorden maken beelden die op jouw netvlies verschijnen. 
Ik heb geen feeling meer bij die eindeloze flow van mijn feed.
Alles flitst voorbij en vliegt van furious naar faster. 
Is de sociale status niet automatisch overrated? 
De feed die je ziet is nu alweer outdated. 
Elke post is een weerspiegeling van het verleden. 
Op mijn selfie heb ik een veel beter leven, ik wou dat ik daar leefde. 
Elke keer een teleurstelling wanneer ik hoopvol die pagina re-loadde. 
Bij alles wat ik zie voelt alsof elke keer mijn kleine teen stootte. 
Ik weet ook niet waarom ik elke keer terugkom. 
Op een platform vol met zinloze content.

Ik wil een verhaal maken met zinnen die wat zeggen. 
Zonder mij volledig online terug te trekken. 
I don’t want to miss out, with my pictures in the cloud. 
I want to shout and stand out from crowd. 
Ik wil mijn verhaal vertellen buiten de digitale wereld.
Dat mijn verhaal mond op mond, via via gedeeld wordt. 
In plaats van dat mijn verhaal verdwijnt in mijn oneindige tijdlijn. 
Ik wil niet oneindig klein blijven. 
Miljoenen ideeën worden vastgezet in databases.
Worden snel vergeten en nooit meer naar omgekeken. 
Ik luister hoe mijn woorden verdwijnen in de leegte. 
Nadat mijn woorden zijn uitgesproken is de impact van mijn woorden niet meer te meten.
Wat is de impact van jouw digitale story? 
Is je leven echt niet meer dan een foto in je feed? I’m so sorry. 
Ga naar buiten laat je stem horen. 
Jouw verhaal kan niet achterblijven, dus ga nu naar voren.

Ik geloof dat ieder mens iets te vertellen heeft. 
Want aan iedereen heeft het leven een verleden gegeven. 
Het leven gaat verder dan een digitale tijdlijn. 
In het echte leven komt er wel een einde aan.
Het maakt me ook niet uit of er iemand luistert naar wat ik zeg.
Ik hoop alleen dat mijn woorden nog ergens terecht komen.
Ook nog nadat mijn zinnen zijn uitgesproken.
Dat ik daarna ook nog rustig over straat kan lopen.
Een verleden ontstaat niet digitaal.
Nieuwe ideeën beginnen bij een verhaal.
Vind ik echt wel het juiste antwoord in een zoekmachine.
Of is het indirect in principe geïmproviseerde informatie zonder enige discipline.
Iedereen is altijd op zoek naar een antwoord.Ik maak mijn eigen zinnen, met eigen woorden.
Ik stop met scrollen, dat balkje knippert ongeduldig, wachtend op een zoekterm. 
(Krijgt 'tie niet) Ik wil mijn verhaal verder brengen dan mijn beeldscherm.
Delen

Één reactie op “Schermtijd”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *